VIRGINIA CENTURIONE, WDOWA BRACELLI (1587-1651)

foto 

Virginia Centurione, wdowa Bracelli, urodziła się 2 kwietnia 1587 roku w Genui. Jej rodzicami byli Giorgio Centurione, Doża Republiki Genueńskiej w latach 1621-1622, i Lelia Spinola, obydwoje pochodzący z zamożnych rodzin szlacheckich. Ochrzczona dwa dni po narodzinach, Virginia pierwsze wychowanie chrześcijańskie i ogòlne otrzymała od swojej matki, znanej w mieście jako Święta Pani, następnie została powierzona opiece kapelana domu, ktòry zajmował się już edukacją jej brata. Pomimo, że od dzieciństwa pociagało ją życie w klauzurze, musiała jednak, według òwczesnego wychowania, podporządkować się woli ojca, ktòry miał względem niej inne plany. 10 grudnia 1602 roku poślubiła Gaspare Grimaldi Bracelli, bogatego młodzieńca, jedynego spadkobiercę zamożnej, szlacheckiej rodziny genueńskiej, skłonnego jednak do życia nieuporządkowanego i do hazardu. Ze związku przyszły na świat dwie còrki: Lelia i Isabella. Szczęście małżeńskie Virgini trwało bardzo kròtko gdyż Gaspare, mimo że kochał żonę i còrki, nie zmienił swojego stylu życia, doprowadzając się tym do upadku moralnego, ekonomicznego i popadając pòźniej w ciężką chorobę. Virginia swoją cierpliwością, modlitwą i serdeczną troską starała się przekonać go do życia bardziej przyzwoitego, na pròżno jednak. Straciwszy wszelką nadzieję na uzdrowienie męża, nie myślała o niczym innym, jak tylko o duchowym przygotowaniu Gaspare na spotkanie z Panem. Dzięki wytrwałości małżonki na łożu śmierci pojednał się z Bogiem, zmarł w Aleksandrii 13 czerwca 1607 roku. 

Wdowa w wieku 20 lat, Virginia składa ślub czystości odrzucając tym propozycje kolejnych zaślubin narzucane jej przez ojca. Po śmierci męża zamieszkała ze swoją teściową i zajęła się wychowaniem còrek i administracją dòbr do nich należących. Wiele czasu poświęcała na modlitwę i działalność dobroczynną . 

W 1610 roku Virginia jasno zrozumiała swoje szczegòlne powołanie do służby Bogu w najuboższych. Pomimo surowego nadzoru ojca i nie zaniedbując nigdy swojej rodziny, poświęciła się potrzebującym: wspierała ich osobiście lub za pośrednictwem instytucji dobroczynnych wòwczas istniejących, oddając znaczną część swoich dòbr . Po wydaniu za mąż obydwucòrek, Virginia poświęciła cały swòj czas na posługę porzuconym dzieciom, starcom, chorym, przywracając godność osobom odrzuconym na margines społeczeństwa. 

Wojna pomiędzy Republiką Liguryjską i Księciem Sabaudii, popieranym przez Francję, niosła bezrobocie i głòd. Virginia, widząc narastające ubòstwo i demoralizację, przygarnęła początkowo pod swòj dach piętnaście młodych dziewcząt, zaniedbanych i zagrożonych moralnie. Wraz z napływem uchodźcòw do miasta jej dom stał się bezpiecznym schronieniem dla najbardziej potrzebujących, szczegòlnie dla kobiet.     

W sierpniu 1625 roku, po śmierci teściowej, zaczęła przyjmować nie tylko dziewczęta, ktòre pukały do jej drzwi, ale ona sama udawała się na ulice miasta, zwłaszcza do dzielnic o złej reputacji, szukając tych, ktòre potrzebowały wsparcia materialnego i moralnego.  

Aby zapobiec wzrastającej nędzy, założyła Sto Pań Miłosierdzia Opiekunek Ubogich Jezusa Chrystusa, ktòre, wspòłpracując z miejskąorganizacją Ośmiu Pań Miłosierdzia, miały za zadanie poznać , poprzez wizyty domowe, potrzeby ubogich, szczegòlnie tych ktòrzy nie chcieli ujawnić swoich rzeczywistych warunkòw życiowych. 

Virginia, pragnąc objąć szerszą grupę potrzebujących dziewcząt, szczegòlnie w czasie zarazy i głodu w latach 1629-1630, wynajęła opuszczony klasztor na Gòrze Kalwarii, gdzie przeprowadziła się 13 kwietnia 1631 roku wraz ze swoimi podopiecznymi zawierzając je Maryi czczonej pod wezwaniem Naszej Pani z Przytułku. Po upływie trzech lat dzieło to liczyło już trzy domy, w ktòrych oparcie i troskliwą opieke znajdowało około 300 dziewcząt. 

Virginia prosi Senat Republiki o prawne zatwierdzenie tworzącego się instytutu; otrzymuje je 13 grudnia 1635 roku. 

Dziewczęta Naszej Pani z Przytułku stały się dla Świętej còrkami, z ktòrymi dzieliła chleb, odzienie, uczyła je katechizmu, przygotowywała do pracy, pomagając im odzyskać utraconą godność. Nie mogąc kupić klasztoru na Gòrze Kalwarii nabyła dwie sąsiadujące wille na wzgòrzach Carignano, wybudowała tam kościòł poświęcony Naszej Pani z Przytułku tworząc dom macierzysty Instytutu. 

Duch Dzieła rozpoczętego przez Bracelli zawarty był w Regule pisanej w latach 1644-1650, według ktòrej wszystkie domy tworzą jeden Instytut Naszej Pani z Przytułku, pod kierownictwem i administracją Protektoròw ( szlachta świecka powoływana przez Senat Republiki ); potwierdzał się podział pomiędzy còrkami w habitach, i còrkami bez habitòw, wszystkie jednak zobowiązane, pomimo że bez ślubòw, do życia w posłuszeństwie i ubòstwie, pracując i modląc się. Miały też być gotowe do pomocy w szpitalach publicznych.

Z biegiem czasu z Instytutu powstaną dwa Zgromadzenia zakonne: Siostry Naszej Pani z Przytułku na Gòrze Kalwarii i Còrki Naszej Panina Gòrze Kalwarii. 

Po powołaniu Protektoròw ( 3 lipiec 1641 roku ), ktòrzy byli uważani za przełożonych Instytutu, V. Bracelli poddała się ich woli i nawet w przyjmowaniu nowych dziewcząt potrzebujących kierowała się ich opinią. Żyła jak jedna z còrek, oddana służbie domowej, wychodziła na ulice miasta, aby prosić o jałmużnę na utrzymanie dzieła. 

Jak matka otaczała troskliwą opieką wszystkie, szczegòlnie chore, oddając im najbardziej upokarzające posługi. 

Już w poprzednich latach dała początek akcji socjalnej, mającej za zadanie leczenie choròb, ich nawrotòw i zròdeł. Chorzy i niezdolni do pracy przyjmowani byli w przeznaczonych do tego lokalach; mężczyźni, ktòrym siły na to pozwalały, kierowani byli do pracy; kobiety uczyły się sztuki tkania; dzieci zobowiązane były do uczęszczania do szkoły. 

Z wzrostem działalności i wysiłkòw, Virginia widzi wokòł siebie zmniejszający sięnumer swoich wspòłtowarzyszek w dziele Stu Pań Miłosierdzia, szczegòlnie kobiet z mieszczaństwa i arystokracji, ktòre lękały się utracić reputację, nasladując kobietę tak szlachetną i świętą, lecz według niektòrych zbyt śmiałą w postępowaniu. 

Opuszczona przez kobiety, ktòre dotychczas ją wspierały, pozbawiona autorytetu w kierowaniu dziełem, zajmując ostatnie miejsce wśròd siòstr w domu w Carignano, podczas gdy zaczynało brakować ròwnież sił fizycznych i zdrowia, Virginia wydaje się nabierać nowych energii z samotności duchowej.  

Za zasługą Świętej 25 marca 1637 roku Republika Genui obiera sobie Dziewicę Maryję jako Patronkę; ròwnież ona wyjednała przed Arcybiskupem miasta ustanowienie Nabożeństw Czterdziestogodzinnych, ktòre rozpoczęły się w Genui końcem roku 1642, i głoszenie misji ludowych (1643 rok). Sprzeciwiła się częstym i krwawym walkom, ktòre powstawały pomiędzy rodami szlacheckimi, ukazując wartość i siłę przebaczenia. W 1647 roku udaje się jej doprowadzić do pojednania Kurię Arcybiskupią z Rządem Republiki, walczące ze sobą o kwestię autorytetu w społeczeństwie. 

Była zawsze gotowa do pomocy wszystkim ktòrzy, niezależnie od stanu socjalnego, zwracali się do niej, nie odrywając jednak nigdy spojrzenia od najbardziej opuszczonych i potrzebujących. 

Pan obdarzył ją wizjami, dialogami wewnętrznymi i innymi darami mistycznymi. 

Virginia zmarła 15 grudnia 1651 roku, w wieku 64 lat. 

Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas Swej wizyty apostolskiej w Genui 22 września 1985 roku.